Ik ben een lekkernij

‘Als een lelie tussen de distels, zo is Mijn vriendin tussen de meisjes (..)en de geur van haar kleding is als de geur van de Libanon.’ Die alom bekende woorden komen uit het Bijbelboek Hooglied. Dat Ruben met die woorden instemt, is een ding. Maar dat er nu ook anderen zijn die deze mening over mij erop na houden vind ik toch wat minder prettig. Ik heb er namelijk wat nieuwe ‘vriendjes’ bijgekregen.

Ik vroeg me afgelopen week af waarom ik toch steeds meer muggenbulten ontdekte op m’n lichaam. En ze jeukten zo. Na heel wat uitzoekwerk, bleek ik gebeten de boosdoener geen mug te zijn, maar een vlo! De jacht werd geopend…

Vlooien kun je hier makkelijk oplopen. Nu ik dat eenmaal weet, ben ik wel gewend aan het idee. Veel van de gemeenteleden komen uit zigeunerdorpen en arme gezinnen. Zij krijgen de vlooien van straathonden en andere dieren die niet schoongehouden worden. De kindjes komen ’s zondagsochtend altijd even knuffelen. Ze zijn zo blij dat we er zijn… Maar daardoor kunnen die vlooitjes zich ook makkelijk verplaatsen.

Toen een van de kantoormedewerksters suggereerde dat waar ik last van had geen muggen maar vlooien waren, rezen mij de haren toch wel even ten berge. Vlooien??? Gelukkig ben ik assertief ingesteld en de oorlogsverklaring werd getekend. Al ons beddengoed en onze kleding ging in de was en snel bij Jurjen en Dana een reserve matrasovertrek halen. Een crème voor de jeuk gehaald bij de apotheek, om ’s nachts goed door te kunnen slapen. En in geval van hardnekkige en koppige vlooitjes halen we het grof geschut tevoorschijn.. Een spray die je op alle spullen in je kamer spuit. Vervolgens moet je de deur achter je sluiten en een dag je kamer niet binnengaan. Als je terugkomt zou de geur alle beestjes gedood moeten hebben.

Vooralsnog staat het 2-1 in de strijd van Inga tegen de vlo. Laten we hopen dat ’t zo blijft ☺.

PS: we hebben de instellingen aangepast. Nu kunnen ook niet-bloggers reageren op onze posts!